Работното време завршува во 17:00 часот. Компјутерот е исклучен, задачите за денот се завршени, но сепак гледате околу себе и размислувате: „Дали да останам уште малку?“ Можеби колегите сè уште работат. Можеби шефот е во канцеларија. Можеби имате чувство дека ако си заминете точно на време, другите ќе мислат дека не сте доволно посветени.
И токму тука се појавува една од најчестите работни дилеми: зошто чувствуваме вина кога го правиме нешто што всушност е нормално – си заминуваме кога работниот ден завршува?
1. Ја мешаме посветеноста со прекувремената работа
Во многу работни средини постои тивко правило дека „вредниот“ вработен е оној кој останува подолго. Но, бројот на часови поминати во канцеларија не е секогаш показател за продуктивност.
Можете да завршите повеќе за осум ефективни часа отколку некој за десет или единаесет часа со постојани прекини и одложувања. Посветеноста не се мери со тоа кој последен ја напушта канцеларијата.
2. Се споредуваме со колегите
Ако сите околу вас остануваат до доцна, лесно е да почувствувате дека и вие треба да го направите истото.
Се појавуваат мисли како:
- „Што ќе мислат ако си одам сега?“
- „Дали ќе изгледа како да не ми е грижа?“
- „Можеби требаше да останам уште еден час.“
Но, секој има различен начин на работа, различни обврски и различно темпо.
Тоа што некој останува до 19:00 часот не значи дека вие треба да останете до 19:00 часот за да бидете добар вработен.
3. Се плашиме дека ќе изгледаме „незаинтересирано“
Понекогаш вината доаѓа од стравот дека менаџерот ќе ја протолкува вашата навремена реакција како недостаток на амбиција. Но, ако редовно ги завршувате своите обврски, ги почитувате роковите и сте одговорни во текот на работното време, нема причина да се чувствувате виновно затоа што сте го завршиле работниот ден.
Всушност, способноста да го организирате времето така што ќе ги завршите задачите во предвидениот рок е професионална вештина, а не недостаток на посветеност.
4. Работната култура нè научила дека „повеќе“ значи „подобро“
„Остани уште малку.“
„Само уште ова.“
„Сите сме тука, можеш и ти.“
Овие реченици можат постепено да создадат култура во која останувањето после работното време станува нормално, дури и кога реално нема потреба од тоа.
Проблемот е што со текот на времето границата помеѓу „ќе останам затоа што навистина е потребно“ и „ќе останам затоа што се чувствувам виновно ако си одам“ станува многу тенка.
5. Се плашиме да не пропуштиме нешто
Некои вработени остануваат подолго затоа што се плашат дека токму по нивното заминување ќе се случи нешто важно. Нова задача. Итна порака. Состанок. Одлука. Но, ако постојано чувствувате дека мора да бидете достапни, вашата работа постепено почнува да го зазема целиот ден. А здравата кариера не треба да значи дека сте достапни 24 часа дневно.
6. Како да престанете да чувствувате вина?
Првиот чекор е да се запрашате: „Дали навистина имам причина да останам или само се чувствувам виновно што си одам?“ Ако имате итна задача, рок или нешто што објективно мора да се заврши останувањето може да биде оправдано.
Но, ако задачите се завршени и работното време е завршено, тогаш заминувањето не е неодговорност.
Обидете се да создадете неколку едноставни навики:
- Планирајте ги најважните задачи однапред;
- Поставете реални приоритети;
- Избегнувајте непотребно одложување;
- Информирајте го тимот навреме ако нешто нема да биде завршено;
- Научете да разликувате итно од важно;
- Не се споредувајте со туѓото работно време.
7. Заминувањето на време може да ве направи подобар вработен
Одморениот вработен има повеќе енергија, концентрација и простор за размислување. Кога постојано го продолжувате работниот ден, ризикувате заморот да се натрупа и да влијае врз продуктивноста, расположението и квалитетот на работата. Затоа, заминувањето на време не треба автоматски да се гледа како нешто негативно.
Понекогаш најпрофесионалната одлука е едноставно да кажете: „За денес завршив. Утре продолжувам.“
На крајот од денот, вашата вредност како вработен не се одредува според тоа колку долго сте седеле на работното место. Се одредува според резултатите, одговорноста, квалитетот на работата, односот кон тимот и способноста да ги исполнувате своите обврски. Затоа, следниот пат кога часовникот ќе покаже дека работниот ден завршил, а вие ќе почувствувате вина што станувате од бирото, сетете се: Не си одите рано. Си одите на време. И тоа е сосема во ред.
Прочитајте и за: Како да се вратите во кариерата по подолга пауза
Тагови: совети за работа