Ева, кажи ни нешто повеќе за себе?
Јас сум Ева Дамјановска од Битола, имам 15 години и учам во средното медицинско училиште Др Јован Калаузи.
Каков е твојот возбудлив почеток во овој спорт — што те натера токму мотокрос и кога сфати дека ова ќе стане сериозно за тебе?
Започнав како гледач и навивач на брат ми кој исто така се занимава со овој спорт и е многу успешен. Кога тој премина во повисока класа јас пробав да го возам неговиот стар помал мотор и видов дека можам. За мојот 12 ти роденден родителите ми купија мој мотор и после една недела од тогаш ја имав мојата прва трка кај нас во Битола на патеката МХ Смолево.
Како изгледаше твојата прва трка, како се чувствуваше и што научи од тој ден?
Бидејќи брат ми се занимава со овој спорт веќе 8 години бев упатена во мотокросот и знаев по нешто но кога се качив и почнав да возам сосема е поинаку од колку да си гледач. Првата трка ми беше многу тешка бидејќи врнеше и имаше многу кал а јас почетник, но се снајдов и ја извозив.
Кој натпревар или патека ти остави најсилен впечаток досега и зошто?
Последниот натпревар сега во Скопје на патеката во Орман ми остави најсилен впечаток бидејќи за прв пат успеав да освојам подиум, бидејќи јас се натпреварувам против сите машки, а омилена патека ми е нормално нашата во Битола.
Како го надминуваш стравот, притисокот или моментите кога ништо не оди според планот?
Немам некој голем страв бидејќи и да не оди нешто според планот го имам целиот мој тим ( двата родители, брат ми, пријатели) кои стојат секогаш зад мене и ме прават да се чувствувам сигурно. Притисок секогаш има, трка е, борба за позиција погоре.
Колку ти значи поддршката од семејството, пријатели или клубот и како тие влијаат на твојата мотивација и успеси?
Бидејќи немаме никаква поддршка од други, премногу ми значи поддршката која ја имам од семејството, бидејќи да не се тие ни јас ни брат ми немаше да сме во мотокросот, премногу скап спорт, ризичен, адреналински. Исто така и пријателите кои секогаш се тука да ме бодрат и да доаѓаат на моите трки каде и да се одржуваат. А нашиот клуб Ендуро Тим Водно е клуб каде сите сме како една фамилија, многу ни помагаат и фала им за се. Кога гледам колку многу се трудат моите да ни овозможат се нормално дека мотивот е поголем а тоа резултира и со успех.
Што ти е најголемата цел или сон во наредните години — каде се гледаш во овој спорт и што би сакала да постигнеш?
Засега моја единствена цел е да освојам шампионат и да покажам дека полот не игра улога во било кој спорт. Ако нешто многу сакаш, упорноста, храброста, дисциплината ќе те донесат на местото кое го посакуваш.
Ако можеше да дадеш еден совет до другарка или другар кој се двоуми дали да започне со ваков спорт — што би ѝ/му рекла?
Секој да проба она што го влечи,мотокросот навистина изгледа страшно ама ако го сакаш не е, и секако треба финансии бидејќи овој спорт е еден од најскапите спортови.